"Kaffør jobba du i kirka?"

"Øh, fordi i lika å vær ma ungdoma!" Eg er vand med å vere førebudd på ting eg skal seie, og når eg fikk dette spørsmålet visste eg pluteslig ikkje heilt kva eg skulle svare. Det er liksom pinlig når du ikkje kan svare på kvifor du vil jobbe i kirka, når ein så gjerne ønskjer å gjere nettop krika meir attraktiv for ungdomar og folk flest. Kva er det som får ei jente i sin beste alder til å bruke eit år i kyrkja, i ein bygdekommune på Nordvest-landet, utan timelønn og ingen studiepoeng ved slutten av semesteret? 

Det var ein av konfirmantane som overraska meg med dette spørsmålet, mens vi såg film under juleavslutninga. Eg skulle så gjerne hatt eit "kult" svar på lager, som fikk han til å tenkje "kult at du jobbar i kirka", men det hadde eg ikkje. Svaret mitt var forsåvidt sant, fordi eg likar å vere med ungdomar. Men det er ikkje hovudgrunnen. Det er Gud som har leda meg hit eg er i dag. Eg trur tross alt at Jesus er verdas frelsar, og at det ikkje fins nokon anna veg til det verkelege livet. Alle svara ligg hos Han, som er vegen, sanninga og livet. Det har eg erfart, og det set eg all mi lit til. Det var Han som starta ein brann i hjarte mitt, ein djup lengsel etter å sjå andre menneske få møte Gud. Kvifor svarte eg ikkje berre "jau, no skal du høyre, eg jobbar i kirka fordi Jesus er det beste som har hendt meg". Det kunne kansje skapt ein viss trang til å stille flerie spørsmål. "Hæ? Kva meinar du med det?" Eller så hadde han kansje rista på hovudet og tenkt "freak!". Uansett hadde det vore meir sant enn at eg likar å vere med ungdomar. Jesus har gitt meg hjarte for ungdomane, som eg ønskjer å formidle verdas viktigaste bodskap til; at dei er elska av Gud, og at han så gjerne vil vere med i livet deira! 

It's all because of Jesus

Plutseleg Jul!

Det har vore dårleg med oppdateringar her denne hausten. Facebook har gjort sitt til at blogging har blitt nedprioritert. Ei periode hadde eg mest gløymt at denne sida eksisterer. Så kan det vel ha noko å seie at eg ikkje lenger går på GUS (Gå Ut Senteret), der vi faktisk hadde i lekse å blogge. No driv eg med andre ting; jobbar som eittåring i kyrkja, der eg gjer alt anna en blogging. Konfirmantarbeid, barnearbeid, held andakter, KRIK lokallag, skodespel og andre morosame arrangement! Veldig annleis enn noko eg har gjort tidlegare, men veldig lærerikt. 

Jula blir nok fin. Det blir den alltid. Men eg har gleda meg ekstra til årets julefeiring, ettersom eg var bortreist i fjor. Senegal er vel og bra, men når det kjem til juletradisjonar er vi nordmenn ganske seige, er vi ikkje? I alle fall eg likar best å ha det slik "det alltid har vore". Men det blir vel aldri det same som "det alltid har vore", ettersom det har blitt eit brot i min tradisjon. Eg kjem aldri til å gløyme korleis det var i fjor. På dagsenteret med alle misjonærane, gudstenesten som byrja ein time for seint, plastikstolane vi sat på, som alltid blei teke fram i spesielle anledningar, barnekoret, Ibo, kyllingen og det store fatet med ris. Den muslimske hushjelpa vår som var med på julegudstenesten, den eine gongen i året. Teamet som prøvde å lage ei koslege jul saman, til tross for bolledeiga med makk og biller. 

Fjell, Halleluja!

I dag hadde eg ein etterlengta tur på Vikaksla, Liahornet og Båten, som er tre små fjelltoppar like på andre sida av vegen for huset mitt. Fjella her oppe ligg mitt hjarte nært ,men det har vorte så mykje jobbing i det siste at det har vorte for lite fjellgåing denne sumaren. 

Er det ikkje vakkert på Vestlandet så veit ikkje eg:)

Måtehold i grådighetens tid

Er tittelen på ei bok som eg les i desse seinsumarsdagar. Eg las ein artikkel i Vårt Land for ei tid tilbake, der journalisten siteretnoko frå denne boka. Kva som stod i artikkelen hugsar eg ikkje, men det har i alle fall inspirert meg til å kjøpe boka. Og eg les henne med stor iver og fascinasjon! Ein kan lese mykje om "lukke", som alle menneske er på jakt etter, men denne boka har ei ny vinkling på temaet som legg vekt på "den gylne middelveg" for samfunn og enkeltmenneske, og korleis dette kan føre til bærekrafitg utvikling både for oss og komande generasjonar. "Mykje vil ha meir, og meir får aldri nok" er det eit ordtak som seier, kvifor blir ein ikkje lukkeleg av å ha så mykje som vi har? Du finn ikkje svara i boka, men ho inneheld mange interessante refleksjonar.
Løp og kjøp, evt lån på biblioteket:)

Forresten sjukt å tenkje på at det er eit (heilt!) halvt år sidan eg sist skreiv noko på bloggen.
Sidan 11.januar har det hendt ein heil del i livet mitt:
eg reiste fra Senegal 15.mars, og var på Gå Ut Senteret i Hurdal fram til pinsehelga i mai. Sidan då har eg med jamne mellomrom vore i Tomrefjord, Ålesund (med Andreas) og Vestnes sjukeheim, nokre turar i fjellet, ei veke i Italia, ei veke på skjærgårds og hatt masse besøk av familie frå rundtomkring i Noregs land hit til Myrtun. Ein innhaldsrik sumar vil eg seie!
Men eg savnar Gå Ut Senteret, eit kristent fellesskap og gode vener rundt meg overalt. Etter fire år på internatskule med gode vener like rundt hjørne, er det litt uvant å kome tilbake der eg vaks opp og som skal vere "heime". No er vi spreid for alle vindar, og det er litt trist. Men eg gledar meg til kvar gong eg skal møte nokre av dykk igjen:)

Det er rart å vere på bygda igjen. Eg ser søsken til gamle klassekammeratar, og blir overraska over at eg stadig blir overraska over at folk ser annleis ut. Ganske naturleg at folk skiftar både farge og fasong iløpet av fire år (det har vel eg og), men stadig blir eg forundra over kor forandra folk har blitt. Det er berre nokre personar som du ser for deg slik du såg dei sist, då eg gjekk i 10.klasse, og no har dei blirr tenåringar og brukar sminke, plutseleg har dei blitt "store". Er ikkje dette slik du byrjar med når du er gamal tante? ER eg som ei gamal tante? ("Nei SJÅ så stor han har blitt!"). Før var det om å gjere å vere eldre enn ein egentleg var, men no veit eg sant ikkje om eg vil bli 20. Då eg gjekk i 10.klasse var 20åringar voksne. Då eg gjekk i GK var 20åringar voksne! Eg likar det ikkje. Kva skal eg gjere med livet mitt?

Vel, kanskje "Måtehold i grådighetens tid" kan hjelpe meg på sporet?

Så vart det bra til slutt!

Julegudstenesten i kyrkja var ei fin oppleving. Når vi om sider kom i gang var det eit langt porgram med mykje song; allsong/lovsong, soloframføringar, barnekor og kammerkor. Og som vanleg var det preike, denne kvelden halde av pastor Moses, ein av dei vi har blitt godt kjende med her nede. Etterpå åt vi alle saman middag ilag, prata og hadde det rett så koslig. Etter maten vart vi sitjande ein ungdomsgjeng og synge lovsongar, nokre spelte til med gitar og trommer, og vi hadde det SÅÅÅ koslig:) Sån i titida gjekk vi heim og opna pakkene frå Noreg.

Ti min før gudstenesten eigentleg skulle start.

Det var mange fine innslag på julegudstenesten. Her er Ibo, som saman med nokre andre gutar frå "restauranten" framførte ein sjølvkomponert lovsong. Denne unge mannen har ei veldig rørande historie. Faren hans og alle onklane er maraboo, og han gjekk sjølv på koranskule for å føre familiens ære vidare. Han begynte å gå på dagsenteret når han var liten, men var heile tida sterkt knytt til islam, og stod hardt imot alt han fekk forkynt av evangeliet. Men Gud gav han ikkje opp, og i dag er han ein brennande kristen. Han er aktivt med i kyrkjelyden på senteret, i lovsangsteamet, som oversetjar og møteleiar.

Om ikkje akkurat julemiddag, så åt vi noko godt med koskos og kylling etter gudstenesten.

Fv vår eldste bror, Maxim, sonen til pastor Moses og Khadi, dotter til vår kollege Joseph.

Her er eit bilete av oss. I krykja på julaften. Ved sida av juletreet.

Vi hadde det kjekt:) Her er Helene og Ahmed, ein av gutane som vi ser kvar dag på senteret.

Pakke fra mamma og pappa<3

Tusen takk:)

Hènoc fekk spiderman lego med oss.

Vi har obesrvert at han likar spiderman. Han har spiderman skulesekk, spiderman figurar, spiderman sykkelhjelm (han har ikkje sykkel da men), spiderman matskrin, spiderman klistermerker, spiderman sko, spiderman rullebrett (som han fekk til jul), spiderman pyjamas og spiderman - God - knows - what!

Det kjem vel ut nokre bilete og div frå første og andre juledag etterkvart og:) No er Trine her på besøk, og det er alle tiders!

Siste nytt

I dag vakna eg sån i halvsjutida og fekk ikkje sove meir. Det var ikkje for at eg ikkje kunne la ver å tenke på alle julegåvene under treet, men pga noko som kjendes ut som feber og sår hals. Eg kunne heller ikkje lat vere å tenke på jula heime, og måtte felle nokre tårar. Vi treiga oss ut av sengene våre sån i titida. Stemninga var ikkje den beste, men vi måtte jo prøve å gjere det beste ut av det, så resten av teamet gjekk på supermarkaden og handla inn til det som skulle bli "norsk julefrukost". Seinare laga vi eggesalat, eit pålegg som i alle fall eg og Hilde forbind med jula, og dette skulle vi ha på innkjøpt "grovbrød". Så var planen at eg skulle lage rundstykker og kanelsnurrar. Det vart ei rett så flott deig, om eg må seie det sjølv! Men då eg ein halvtime seinare skulle bake ut bollane, fekk eg meg ei overrasking. Ut av bollane kraup det kvite små MAKK! Eg gjennomsøkte resten av deiga, og fann små, svarte, billeliknande dyr i tillegg til makken. Den eine mjølpakka hadde to hol i seg då vi kjøpte ho, så det var truleg slik svineriet hadde kome seg dit. Når eg tenkjer meg om, har vi blitt fortald at det alltid er lurt å sile mjølet før du brukar det her i Senegal, men eg hadde ikkje trudd det var for å kvitte seg med levande insekt! Vår kjære hushjelp insisterte på at vi ikkje skulle bry oss om småkrypa, dei kom tross alt til å stryke med under steikinga, og då gjekk det jo fint an å ete bollane................

Jaja, så vart det ris til lunsj i dag og. Det var ein god rett, med kjøt og greier, men litt skuff var det likevel at heile deiga gikk i søpla. Vi jentene har pynta oss og er klare for gudstenesten kl seks, og etterpå skal vi ete middag med kyrkjelyden.

I kveld har vi tenkt å unskylde oss med at vi er norske for å få opne nokre gåver, for ellers blir det ikkje opna noko før i morgon tidleg. sukk.
Kanskje blir det ein julefilm seinare, dersom vi får tak i ein, og ellers veit vi ikkje heilt.

Jula som forsvant?

Ja, så var det lille julaften. I går skulle vi etter planen ha julefest for gutane på senteret. Vi stod opp grytidleg for å lage ein megasvær porsjon med fruktsalat til om lag 60 pers, for vårt ansvar var å lage dessert til denne festdagen. For første gong etter vi kom til Afrika, hadde vi det travelt. Interessant nok fekk eg julestemning av denne småstressa situasjonen. Vi vart omsider ferdig med salaten, men i same augneblink fekk vi ein trist beskjed frå senteret: festen var avlyst. Ein familie som bur vegg i vegg med senteret opplevde eit dødsfall same natt , og i respekt for våre naboar kunne vi ikkje ha noko fest før minst tre dagar var omme. Det betydde i praksis at vi måtte ha festen på julaften, same dag som kyrkjelyden og skulle feire. Dagsenteret fungerer som nettopp det for gatebarn, men på kvelds og ettemiddagstid er det misjonen som nyttar lokala til andre ting. Jaja, to festar på ein dag skulle vi alltids klare, og vi satsa på at fruktsalaten ville halde. Men i dag kom ei ny melding; endå eit dødsfall, rett over gata for senteret. Om ikkje noko uventa dukkar opp, blir festen på fredag.

I dag skjer det ingen ting, men i morgon skal vi ete middag med nokre vener av familien som vi har blitt godt kjend med. Den 25 skulle vi eigentleg til mentor på julemiddag, men det har blitt avlyst pga av sjukdom.

Bøneemner:
- At det må ornde seg så vi får hatt julefest på senteret
- For mentoren vår, Reidun, som er veldig sjuk
- Be om god helse for teamet, spesielt no i jula
- Om ei signa julehøgtid, til tross for omstendigheitene